Nöbetçi Eczaneler
Siyaset bazen yeni cümleler kurmaz; eski cümlelerin sadece öznesini değiştirir. Türkiye, uzun zamandır tam da bu döngünün içinde yol alıyor. İsimler değişiyor, logolar yenileniyor, kürsülere yeni yüzler çıkıyor; fakat vatandaşın mutfağındaki yangın sönmüyor, cebindeki daralma hafiflemiyor, yüreğindeki adalet arayışı dinmiyor. Değişen yalnızca aktörler; değişmeyen ise vatandaşın omuzlarındaki yük.
Bugün kamuoyunun gündemindeki yeni parti de doğal olarak mercek altına alınıyor. Demokratik hayat açısından yeni siyasi oluşumların ortaya çıkması normaldir. Asıl mesele ise yeni bir partiden ziyade, yeni bir siyaset anlayışının ortaya çıkıp çıkmayacağıdır.
Çünkü bu millet artık tabelalara değil karaktere, logolara değil ilkelere, sloganlara değil samimiyete bakıyor. Ve en önemlisi, artık söylenene değil, yapılanın hesabını soruyor.
HUKUK, MAHALLE SEÇMEMELİ
Son yıllarda yerel yönetimler üzerinden yürütülen soruşturmalar, görevden almalar ve kayyım uygulamaları, Türkiye’nin en sert siyasi tartışmalarından biri hâline geldi. Devam eden yargı süreçleri, kamuoyuna yansıyan iddialar ve farklı siyasi değerlendirmeler, yalnızca ilgili belediyeleri değil; hukuk sistemine duyulan güveni de doğrudan etkiliyor.
Hiç kimse kamu malının hoyratça kullanılmasını ya da yolsuzluk iddialarının araştırılmasını engellemeyi savunamaz. Ancak aynı şekilde hiç kimse, hukukun siyasi kimliklere göre farklı işlediği yönündeki kanaatin toplumda yerleşmesini de normal göremez.
İşte yeni partinin ilk samimiyet sınavı tam da burada başlayacak.
Hukuku yalnızca kendisine dokunduğunda mı savunacak? Yoksa kendi mensubu da olsa, siyasi rakibi de olsa aynı adalet terazisini mi isteyecek? Çünkü hukuk, mahalle seçtiği gün adalet olmaktan çıkar.
Adalet alkış beklemez; taraf da tutmaz. Ancak herkese aynı mesafede durabildiği ölçüde adalet olur.
Eğer yeni parti gerçekten “yeni” olduğunu iddia ediyorsa, bunu önce hukuk karşısındaki ilkesel tutarlılığıyla göstermek zorundadır.
SOKAKTAKİ HAYAT, SİYASETİN GÜNDEMİNDEN ÇOK FARKLI
Ankara’da siyasi hesaplar yapılırken vatandaş bambaşka bir hayatın içinde ayakta kalmaya çalışıyor.
Makam odalarının perdeleri değişirken, mutfaklarda tencere kaynamıyor.
Siyasi polemikler televizyon ekranlarını doldururken, pazardaki etiketler aile bütçelerini boşaltıyor.
Kongre salonlarında güç hesapları yapılırken emekli, insanca yaşayabileceği bir maaşın hesabını yapıp talep ediyor.
Gençler diplomalarını duvara değil, bavullarının yanına koyuyor.
Esnaf kepengini kapatmamak için direniyor.
Çiftçi emeğinin karşılığını alamadığından dert yanıyor.
Vatandaş artık siyasetin ne söylediğini değil, kendi hayatını ne kadar değiştirdiğini ölçüyor.
Adliye koridorlarına düşen insanlar, çoğu zaman kararın ne olacağından çok, adaletin gerçekten tecelli edip etmeyeceğini düşünerek çıkıyor.
İşte yeni partinin asıl sınavı burada başlayacaktır.
Türkiye’nin artık hamasi nutuklara ihtiyacı yok.
Vatandaş; “Ekonomiyi düzelteceğiz.” cümlesini değil, nasıl düzelteceğinizi duymak istiyor.
“Yolsuzlukla mücadele edeceğiz.” demeniz yetmiyor; bunun hangi mekanizmalarla yapılacağını görmek istiyor.
“Liyakati esas alacağız.” sözünü değil, liyakati garanti altına alacak sistemi merak ediyor.
“Adaleti sağlayacağız.” vaadinden çok, bunu sağlayacak kurumsal reformları bekliyor.
Kurumsal özerklik nasıl güçlendirilecek? Vergi adaleti nasıl sağlanacak? Üretim ekonomisine geçiş hangi politikalarla mümkün olacak? Yargının bağımsızlığı nasıl güvence altına alınacak? Yargıda bugün için kangren şeklini almış, ülke insanının birçok kesimini etkileyen meselelerde nasıl bir çözüm yolu bulacak?
Bunların cevabı yoksa geriye sadece güzel cümleler kalır. Oysa güzel cümleler boş sofraları donatmaz. Güzel sloganlar işsiz gençlere gelecek kurmaz. Süslü vaatler kaybolan güveni geri getirmez. Çünkü güven, cevap verilmeyen soruların değil; verilen cevapların tutarlılığıyla inşa edilir.
Bir ülkenin en büyük yoksulluğu yalnızca gelir kaybı değildir. Asıl yoksulluk, insanların yarına dair ümidini kaybetmesidir. Çünkü ekonomik kriz cebi daraltır; adalet krizi ise vicdanı yorar. İkisi aynı anda yaşandığında yalnızca piyasa değil, toplum da fakirleşir.
YENİ PARTİ, ESKİ SORULARLA YÜZLEŞMEK ZORUNDA
Yeni kurulan her siyasi hareket umut üretmek ister. Ancak umut; yeni bir logodan, yeni kadrolardan ya da yeni sloganlardan değil, yeni bir siyaset anlayışından doğar. Kadroların değişmesi tek başına yeterli değildir. Asıl mesele zihniyet değişikliğidir.
Bu nedenle yeni partinin önünde cevap bekleyen bazı sorular duruyor: Ekonomide nasıl bir model öneriyor? Vergi ve üretim politikası nedir? Yargı bağımsızlığını nasıl güçlendirecek? Parti finansmanında şeffaflığı nasıl sağlayacak? Milletvekili dokunulmazlığına yaklaşımı ne olacak? Parti içi demokrasiyi nasıl güvence altına alacak? Devlette partizanlığı nasıl sona erdirecek?
Ve belki de en önemli soru… Bu partiyi kuran kadrolar, geçmişte bu sorunların neresindeydi?
Eğer yıllarca aynı siyasal sistemin içinde görev yapan isimler bugün değişim iddiasıyla yola çıkıyorsa, toplum şu soruyu sormakta haklıdır:
“Dün değiştiremediğinizi bugün hangi irade, hangi yöntem ve hangi cesaretle değiştireceksiniz?”
Bu sorunun cevabı verilmeden, değişim söylemi eksik kalacaktır.
MESELE PARTİ DEĞİL, ZİHNİYET
Türkiye’nin bugün ihtiyacı yeni bir parti değil; yeni bir siyaset kültürü, yeni bir siyasi ahlak ve yeniden tesis edilmiş bir güven duygusudur.
Siyaseti zenginleşme ve kariyer basamağı olmaktan çıkarıp yeniden emanet anlayışına dönüştürecek bir ahlaktır.
Yeni bir devlet ciddiyetidir.
Liyakatin istisna değil kural olduğu, kurumların kişilere göre değil hukuka göre işlediği bir devlet anlayışıdır.
Yeni bir ortak vicdandır.
Kimsenin kimliğinden, inancından, siyasi tercihinden dolayı ötekileştirilmediği; farklılıkların çatışma sebebi değil, birlikte yaşamanın zenginliği kabul edildiği bir toplumsal iklimdir.
Ve elbette…
Vatandaşın yeniden güven duyabileceği bir yönetim anlayışıdır. Çünkü güven, seçim meydanlarında dağıtılan vaatlerle değil; tutulan sözlerle inşa edilir.
Adalet, kürsülerde yapılan konuşmalarla değil; mahkeme salonlarında hissedildiğinde anlam kazanır.
Ekonomi ise sloganlarla değil; üretimle, istihdamla ve öngörülebilirlikle güçlenir.
Sonuçta asıl soru, yeni bir partinin kurulup kurulmadığı değildir. Asıl soru, bu ülkenin siyaset anlayışının değişip değişmeyeceğidir. Çünkü tabelalar kolay değişir; zor olan zihniyetin değişmesidir. Hukukun herkese eşit uygulandığı, liyakatin sadakatin önüne geçtiği, vatandaşın geleceğe güvenle bakabildiği bir düzen kurulmadıkça; yeni partiler de eski hayal kırıklıklarının yeni adresi olmaktan öteye geçemez.
Türkiye bugün yeni bir tabela değil, yeni bir siyaset kültürü bekliyor. Gerçekten değişen siyaset mi olacak; yoksa yalnızca tabelalar mı değişecek? İşte cevabını bekleyen asıl soru budur.
Evet, ilkbaharmış o zaman köyümde mevsim.
Herkes gibi ben de bağırarak gelmişim. Bekleyenleri sevindirmiş çığlık çığlığa demişim…
Merhaba!
Yer Beyşehir Konya
Yıl bin dokuz yüz altmış dokuz
Okul çağına gelince mevsim, okula gideceğim demişim.
İlk, orta, lise eğitimimi Konya’da, lisans eğitimimi 1993 yılında Atatürk Üniversitesi Kazım Karabekir Eğitim Fakültesinde tamamladım.
O gündür bugündür eğitimle hemhâlim. Okuyup yazarak bir eğitim gönüllüsü hayatı sürdürmekteyim.
YAYIMLANMIŞ KİTAPLARIM
1- Güneşi Yakalamak - Şiir
2- Yeter mi Yüreğindeki Aşk - Şiir
3- Yağmursuz Bulutlar - Anı/Deneme/Fıkra
4- Kar - Makale/Deneme/Fıkra
5- Tadım Yok / Şiir
İletişim: faydahasan@hotmail.com
facebook.com/hasan.fayda.56
- Fon soruşturması bize ne söylüyor? - 29.09.2026
- Okul bahçesindeki taziye çadırı - 29.09.2026
- Bakaya bölüğü - 24.09.2026
YORUMLAR