Seferihisar’ın “Sakin” Çığlığı: 700 Sporcu Gencin Çıkmaz Sokağı

Seferihisar, Türkiye’nin ilk “Sakin Şehir” (Cittaslow) unvanını göğsünde bir madalya gibi taşıyan, huzurun ve turuncu gün batımlarının adresi olarak pazarlanan parıltılı bir vitrin.

Ancak bu vitrinin arkasında, Dokuz Eylül Üniversitesi Necat Hepkon Spor Bilimleri Fakültesi’nin 700 öğrencisi için hayat, bu “sakinlik” imajıyla taban tabana zıt bir kaosun içine hapsolmuş durumda. Bir tatil beldesi masalına davet edilen bu gençler, aslında eğitimde fırsat eşitliği kavramının can çekiştiği bir mahrumiyet bölgesine düşmüşlerdir. Yaşananlar, yeni açılmış bir kampüsün “alışma süreci” sancıları değil; geleceğin antrenörlerini, milli sporcularını ve akademisyenlerini göz göre göre sistem dışına iten derin bir ihmal hikayesidir. Bu manzara, vitrindeki huzurun arkasında gizlenen o sert gerçeği —barınma krizini— her sabah öğrencilerin yüzüne bir tokat gibi çarpmaktadır.

Rakamlar yalan söylemez ama bazen adaletsizliğin en somut kanıtı olurlar. 700 öğrencilik bir fakülteye reva görülen devlet yurdu çözümü, eski bir müftülük binasından bozma, sadece 25 kişilik bir kapasiteden ibaret. Bu bir barınma planlaması değil; 700 genç arasından seçilecek 25 “şanslı” öğrenci için kurulan trajik bir loto çekilişidir. Geriye kalan yüzlerce öğrenci, Seferihisar’ın turistik kira bedelleriyle baş başa bırakılarak adeta kaderine terk edilmiştir. İzmir merkezinden yollara düşen öğrencilerin otobüs koltuklarında geçen ömrü, sadece bir ulaşım sorunu değil, o gençlerin hayatından ve akademik geleceğinden çalınan bir “zaman hırsızlığıdır.” Yol yorgunluğuyla dersine giren, akademik başarısı baltalanan bu gençlerin, asıl uzmanlık alanları olan spor sahalarında karşılaştıkları “yokluklar” ise sorunun boyutunu daha da büyütmektedir.

Dokuz Eylül Üniversitesi’nin Buca Tınaztepe kampüsü modern tesislerle parıldarken, Seferihisar kampüsü adeta bir “üvey evlat” muamelesi görmeye devam ediyor. Bir spor fakültesi düşünün ki, içinde antrenman yapacak bir futbol sahası bile yok! Öğrenciler, branş derslerini görebilmek için çevre ilçelerin sahalarında “yama usulü” yer bulmaya çalışıyor. Mevcut imkanlar ise sadece bir kapalı salon, bir havuz ve sportif kriterleri hiçbir şekilde taşımayan “oda” şeklindeki alanlardan ibaret. Profesyonel kulüp ve saha yokluğu nedeniyle kariyerini daha başlamadan noktalamak zorunda kalan sporcu gençlerin çığlığı, dekanlık koridorlarında yankılanıp kayboluyor. Teknik yetersizliklerin yarattığı bu vazgeçilmişlik hissi, sporcu için en temel ihtiyaç olan “beslenme” meselesindeki ihmalkarlıkla birleşince tablo tamamen kararıyor.

Sporcu için beslenme bir lüks değil, biyolojik bir zorunluluktur. Ancak Seferihisar kampüsünde ter döken, yüksek efor sarf eden bu gençlerin temel ihtiyaçları, koltuğunda huzurla oturan yetkililerce adeta görmezden geliniyor. Sabah kahvaltısı dışında sıcak yemek sunulmayan bir düzende, geleceğin antrenörlerini yetiştirdiğimizi iddia etmek, en hafif tabiriyle vicdanları yaralayan bir samimiyetsizliktir. Boş mideyle sahaya çıkan, beslenemediği için kasları eriyen bir sporcu, üniversitesini veya ülkesini nasıl temsil edebilir? Bu tablo, sadece fiziksel bir eksiklik değil, yönetimin öğrencisine bakış açısını gösteren bir yönetim zafiyetidir. Fiziksel imkansızlıklar bir şekilde çözülür ancak sorunun çözümünü asıl düğümleyen, kişisel ve siyasi duvarların yarattığı o aşılmaz atalettir.

Sorunlar yumağı her geçen gün büyürken, çözüm makamları sorumluluğu birbirine atarak zaman kazanma peşinde koşuyor. Fakülteye adını veren hayırsever iş insanı Necat Hepkon’un eksiklikler karşısında “Ben yapacağımı yaptım” diyerek kapıları kapatması, çözüm bekleyen öğrenciler için aşılması imkansız bir duvara dönüşmüş durumda. Siyasiler “takipçisiyiz” diyerek oyalama taktiği güderken, iş dünyasının derin sessizliği ve dekanlığın pasif tutumu bu çözümsüzlük sarmalını körüklüyor. Yerel yönetimin topu taca atmasıyla birlikte, 700 gencin istikbali bürokratik koridorlarda kurban ediliyor. Bu sağırlık, sorunun artık teknik bir yetersizlik değil, açık bir irade eksikliği olduğunu kanıtlıyor. Tüm bu aktörlerin yarattığı sessizliğin ortasında, öğrencilerin artık tek ve radikal bir talebi var.

Gelinen noktada Seferihisar kampüsü, bir eğitim yuvası olmaktan çıkıp bir mahrumiyet bölgesine dönüşmüştür. Öğrencilerin “Okul merkez yerleşkeye, Tınaztepe’ye taşınsın” feryadı bir şımarıklık değil, temel insani hakların arandığı bir hayatta kalma refleksidir. Barınamayan, beslenemeyen ve antrenman yapacak sahası olmayan bir spor fakültesinin, hâlâ “sakin şehir” imajına kurban edilmesi kabul edilemez bir adaletsizliktir. Gençlerin “yaşayamıyoruz” çığlığına kulak tıkayıp kapıları kapalı tutmak, 700 evladımızın geleceğine kilit vurmaktır. Unutulmamalıdır ki; bir kentin huzuru, o kentin gençlerinin sessiz feryatları üzerine inşa edilemez. Bu adaletsizlik karşısında sessiz kalan herkes, bu “sakin” kasabada yükselen gürültülü çığlığın vebali altında kalacaktır.

• Yazar Hakkında
• Yazarın Diğer Yazıları

Takip et

Kasım Şahin

1975 Giresun doğumluyum. İlk, orta öğrenimimi Giresun’da tamamladım. Sırasıyla KTÜ İnşaat, Anadolu Üniversitesi Siyaset Bilimi ve Kamu Yönetimi, Ankara Üniversitesi Sosyal Bilimler Gazetecilik Yüksek Lisansımı tamamladım. Ayrıca bunlara ek olarak AÖF İlahiyatı bitirdim. Özetle hayatta hep öğrenci kalmayı tercih ettim.
Şuanda da İstanbul Üniversitesi Çocuk Gelişimini okumaktayım.

Takip et

Kasım Şahin tarafından gönderilen son gönderiler (Tümüne gözat)

• Seferihisar’ın “Sakin” Çığlığı: 700 Sporcu Gencin Çıkmaz Sokağı - 08.06.2026
• Seferihisar Karakoç Kaplıcaları’nın içler acısı hali - 11.05.2026
• Pazarın filesi, marketin rafı ve esnafın çıkmazı - 22.02.2026

Bizi takip edin