Eğitimde güvenlik mi, güvenlikte eğitim mi?

Geçtiğimiz günlerde Kahramanmaraş merkezli yaşanan ve toplum olarak derinden sarsıldığımız olayların ardından, okullarda alınması gereken güvenlik tedbirleri üzerine sosyal medyada bir paylaşım yaptım. Eğitimci ve veliler başta olmak üzere birçok duyarlı insanımız görüşlerini dile getirdi. Ortaya çıkan tabloyu bir “beyin fırtınası” olarak görüyor, katkı sunan herkese teşekkür ediyorum.

Bu süreçte üç temel çıkarım dikkat çekti.

İlki, belki de en önemlisi: Eğitimin tüm paydaşları, öğrencileri sadece akademik olarak değil; sevgi, saygı ve değerler ekseninde yetiştirme sorumluluğunu daha güçlü hissetmelidir. Çünkü güvenlik, yalnızca fiziki önlemlerle değil; insanın iç dünyasında inşa edilen değerlerle de sağlanır.

İkinci olarak, toplumun önemli bir kesimi okullarda daha görünür güvenlik önlemleri talep etmektedir. Okul girişlerinde özel güvenlik görevlilerinin bulunması ve giriş-çıkışların kontrol altına alınması, hatta X-ray cihazlarının kullanılması yönünde güçlü bir beklenti oluşmuştur. Bu talep, aslında bir korkunun değil, bir korunma arzusunun ifadesidir.

Üçüncü olarak, okul çevrelerinde güvenlik güçlerinin — bölgenin şartlarına göre polis ya da jandarma — daha aktif devriye gezmesi gerektiği yönünde ortak bir kanaat ortaya çıkmıştır. Bu da okulun sadece bina içinde değil, çevresiyle birlikte güvenli bir alan olması gerektiğini göstermektedir.

Ancak tüm bu tartışmaların içinde beni üzen bir durumla da karşılaştım. Fikirler üzerinden konuşmak yerine, şahsıma yönelik ithamlar yapıldı. “Eğitimci değilsin”, “inançsızsın” ya da “şu zihniyettensin” gibi etiketlemelerle karşılaştım. Oysa mesele ne benim kimliğim ne de bir başkasının siyasi görüşüdür.

Şu gerçeği unutmamalıyız: Eğitimde feda edilecek tek bir çocuk yoktur. Adında “milli” ifadesi bulunan Milli Eğitim Bakanlığı, tüm toplumun ortak değeridir. Eğitim, hiçbir siyasi görüşün tekelinde değildir; olmamalıdır da. Bu mesele, siyasi tartışmaların ötesinde, hepimizin ortak sorumluluğudur.

Toplumu rahatlatacak güvenlik önlemleri ile çocuklarımızın ruhunu besleyecek eğitim anlayışını birlikte düşünmek zorundayız. Çünkü biri olmadan diğeri eksik kalır. Katkı sunan, düşünen, eleştiren herkese teşekkür ederim. Asıl ihtiyacımız olan şey; ayrışmak değil, çocuklarımız için ortak bir akılda buluşabilmektir.

• Yazar Hakkında
• Yazarın Diğer Yazıları

Ömer Faruk Kulluk

Ömer Faruk Kulluk, 1992 yılında Hacettepe Üniversitesi Psikolojik Danışmanlık ve Rehberlik Bölümü’nden mezun oldu. O tarihten bu yana eğitim, aile ve evlilik danışmanlığı ile psikolojik danışmanlık alanlarında çalışmalarını sürdürmektedir.

Öğrenci velilerine yönelik kaleme aldığı “Atları Çatlatmayalım” adlı kitabıyla tanınan Kulluk, aynı zamanda Atatürk Üniversitesi Rekreasyon Bölümü’nde ikinci lisans eğitimine devam etmektedir.

Evlilik ve aile danışmanlığı alanındaki uzmanlığını, ODTÜ Sürekli Eğitim Merkezi’nde Prof. Dr. Hürol Fışıloğlu’ndan aldığı özel eğitimle pekiştirmiştir. Eğitim danışmanlığı, aile ve evlilik danışmanlığı ile psikolojik danışmanlık konularında uzun yıllara dayanan deneyimiyle çalışmalarına devam etmektedir.

Ömer Faruk Kulluk tarafından gönderilen son gönderiler (Tümüne gözat)

• Eğitimde güvenlik mi, güvenlikte eğitim mi? - 28.04.2026
• Ateş düştüğü yeri yakıyor: Sorumluluk hepimizin - 21.04.2026
• Kadın Rolü, Erkek Gerçeği: Bir “İş”in İç Yüzü - 14.04.2026

Bizi takip edin